دفاعیه دکتری در دانشکده مهندسی شیمی

  علی پرتوی نیا(دانشجوی دوره دکتری مهندسی شیمی- بیوتکنولوژی)، بیست و هشتم بهمن ماه 1393 از رساله دکتری خود با عنوان «حذف‌ زیستی ترکیب پلی ‌سیکلیک ‌آروماتیک فنانترن با استفاده از روش تثبیت سلولی» دفاع می کند.

  چکیده این رساله دکتری که راهنمایی آن را دکتر فرشته نعیم پور بر عهده دارد، به شرح زیر است. ضمنا این جلسه دفاعیه ساعت 12:45 در کلاس 145 دانشکده مهندسی شیمی برگزار خواهد شد.

  چکیده:

  اخیراً، حذف ترکیبات پلی ‌سیکلیک ‌آروماتیک، به عنوان گروه مهمی از ترکیبات رایج و سمی موجود در خاک و آب‌های آلوده، مورد توجه محققان قرار گرفته است. در این تحقیق، حذف‌ زیستی فنانترن به عنوان آلاینده مدل توسط یک کنسرسیوم میکروبی به‌دست آمده از لجن فعال سازگار شده با فنل، با استفاده از دو سامانه سلول‌ های آزاد و تثبیت‌ شده در پلیمر پلی وینیل الکل با روش تله‌ اندازی انجماد- آب‌ شدن برای دو فاز آبی و دوغابی بررسی و مقایسه شده است. در دو فاز آبی و دوغابی به ترتیب در غلظت ‌های کمتر از ppm 250 و mg/kg 500، حذف‌ زیستی کامل فنانترن به عنوان تنها منبع کربن و انرژی توسط کنسرسیوم میکروبی مورد استفاده در دو سامانه مشاهده گردید، در حالی‌که در غلظت‌ های بالاتر تا ppm (mg/kg) 2000، عملکرد سامانه تثبیت شده در مقایسه با آزاد بهبود نشان می‌ دهد و در برخی غلظت‌ ها میزان تجزیه‌ زیستی تا 20% افزایش یافته است. به‌علاوه تجمع کمتر متابولیت ‌ها در سامانه تثبیت ‌شده در مقایسه با سلول آزاد مشاهده گردید که این مسأله از لحاظ زیست محیطی دارای اهمیت می ‌باشد. همچنین در این رساله، رابطه‌ ای بین میزان تجزیه ‌زیستی فنانترن و غلظت اولیه آن ارائه شده که ضمن تطابق با نتایج آزمایشگاهی، می ‌تواند میزان ظرفیت تجزیه‌ زیستی را به خوبی پیش ‌بینی ‌کند. استفاده از سورفکتانت توئین 80 در محدوده 20 تا mg/L 1000، موجب کاهش قابل توجه میزان تجزیه‌ زیستی فنانترن و رشد توده سلولی شده است. در دما و pH غیر بهینه، سامانه تثبیت ‌شده عملکرد قابل توجهی در حذف ‌زیستی فنانترن داشته به طوری که در شرایط اسیدی که عمدتاً خاک ‌های آلوده به هیدروکربن‌ های نفتی با آن مواجه است میزان حذف آلاینده حدوداً 5/2 برابر سامانه سلول آزاد است. نتایج استفاده مجدد از سلول ‌های تثبیت‌ شده در حامل‌ پلی وینیل الکل طی 9 دوره متوالی 7 روزه برای حذف ‌زیستی ppm 500 فنانترن در فاز آبی بیانگر عملکرد موفق این سامانه می ‌باشد. با توجه به نتایج به‌دست آمده حامل‌ پلی‌ وینیل الکل می‌ تواند جایگزین مناسبی برای سامانه سلول‌ های آزاد در دو فاز آبی و دوغابی در غلظت‌ های بالای آلاینده و همچنین شرایط محیطی مختلف و به‌ طور خاص غیر بهینه باشد.